Herinneringen vormen de ondergrond waarop onze huidige relaties groeien.
Het zijn geen oppervlakkige herinneringen, maar krachtige binnenste sporen die bepalen hoe we denken, voelen en reageren.
Elke liefde, elk conflict, elke troost die we ooit hebben ervaren, laat sporen achter in ons hart en brein.
Dit verweven patroon van herinneringen stelt in staat hoe we ons gedragen tegenover dichtbijstaanden en anderen in ons leven.
Wanneer je opgroeide in een familie waar woorden werden onderdrukt, kan je volwassen zelf een ongemakkelijk stilzwijgen aanhouden.
Je kiest voor stilte omdat het veiliger lijkt, maar dat creëert een koude ruimte tussen jou en de ander.
De gewoonte van stilte, opgeleerd in je jeugd, blijft je automatisch beïnvloeden – zelfs als je er bewust tegen wilt vechten.
En niet alle herinneringen zijn een last.
Herinneringen aan veiligheid, trouw en liefdevol luisteren zijn de ankerpunten die je vasthouden als alles wankelt.
Ze zijn de herinneringen die je zeggen: ‘het kan anders, het kan beter, het is de moeite waard’.
Ze zijn de zachte stem die je zegt: ‘je bent niet meer die jonge, kwetsbare je zelf’.
Vaak kijken we alleen naar de pijnlijke herinneringen, omdat die het meest opvallend zijn.
De pijnlijke momenten worden versterkt door herhaling, terwijl de goedwillende blijven sterven in stilte.
De herinnering is geen fotograaf, maar een dichter die met emotie schrijft.
Ze zijn interpretaties, vaak versterkt door emotie en tijd.
Je hersenen hebben het verhaal aangepast om het te kunnen dragen.
Door je herinneringen met liefde en bewustzijn te benaderen, kun je ze herinterpreteren.
Je kunt leren dat een verleden je niet hoeft te bepalen.
De verandering begint met bewustzijn.
Denk na: is dit een reactie op wat er nu is, of is het een opnieuw opduikende pijn uit het verleden?.
Je geeft jezelf de kans om te kiezen, niet te reageren.
Je kunt stoppen met het herhalen van oude patronen.
Ook in relaties kun je dit delen.
Je zegt: ‘hier ben ik, met mijn verleden – en ik wil niet meer alleen zijn’.
Niet om schuld te geven, maar om verbinding te creëren.
Wanneer je de schaduw in het licht brengt, verliest hij zijn macht.
Het is niet nodig om het verleden te vergeten.
Je mag het als leraar zien, niet als meester.
Ze zijn geen kopie, maar een nieuwe pagina.
Ze zijn een nieuwe kans.
Een kans om te kiezen voor liefde, niet voor angst.
En dat begint met de erkenning dat je herinneringen je vormen, maar je niet bepalen.
Laat de positieve sporen je hart openen.
Laat de pijnlijke herinneringen je leren.
Kies vandaag voor aanwezigheid, niet voor herhaling
Meer informatie: paragnost den haag